Ένα γεμάτο καλοκαίρι – Λιβελλούλα εν Σύρω

Εννιά μέρες απόλυτου τίποτα περάσαμε στην Σύρο. Εννιά ευλογημένες μέρες, χωρίς εφημερίδα, σχεδόν χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς πολλά – πολλά. Αποτοξίνωση.

Σαν να μη χρειάζονται πολλά, τελικά.

Μπορώ να κρατήσω τη ραπτομηχανή

Η θεία Βούλα έχει διαγνωστεί με Alzheimer’s. Σε όλα τα βιβλία για τους φροντιστές ανθρώπων με Alzheimer’s το γράφει καθαρά και συγκεκριμένα ότι γίνονται επιθετικοί και κατηγορούν του άλλους για κλοπή των αντικειμένων τους. Ε, λοιπόν, αφού η θεία Μάρη της έκλεψε μια συλλογή ποιημάτων που μετά έγινε Τσελεμεντές, η Φένια (που την κρατάει) της έκλεψε ένα χαλί και καμμιά ντουζίνα βρακιά, εγώ της έκλεψα τη ραπτομηχανή.

Με πήρε και τηλέφωνο, μου άφησε και μήνυμα στο κινητό (την περασμένη Πέμπτη, στις 11:00 το βράδυ), να της επιστρέψω τη ραπτομηχανή που της έκλεψα. Όταν βρέθηκε η ραπτομηχανή στην ντουλάπα, η θεία έπλασε μια ιστορία για να στηρίξει την κατηγορία της κλοπής: είχε δύο ραπτομηχανές.

Καμμιά λογική δεν μπορεί να σταθεί απέναντι σε κάποιον που σε έχει δει να κλέβεις τη ραπτομηχανή, που δεν το περίμενε από εσένα, να είσαι ψεύτρα και κλέφτρα, εσύ η αγαπημένη ανηψιά…

Αυτό κράτησε γύρω στις δυο εβδομάδες. Γιατί χθες το βράδυ η θεία είπε στην Εύη ότι δεν πειράζει, εντάξει, Η Άννα μπορεί να την κρατήσει τη ραπτομηχανή. Και όπως είπε και η Εύη Ιονέσκο – θεία Βούλα, σημειώσατε 2.

Και πάντα ήθελα μια ραπτομηχανή.

Χταπόδι με μακαρονάκι – Να το πω κοφτομακαρονότο;

Αν κάψεις χταπόδι στην κατσαρόλα, το σπίτι μπορεί να μυρίζει και πάνω από 10 μέρες. Το δικό μας μυρίζει ακόμη – μια απροσδιόριστη φαγίλα πλέον – και έκαψα το χταπόδι την 25η Μαρτίου.
Θυμόμουν ότι η μαμά έλεγε να μην βάζουμε νερό στο χταπόδι, γιατί θα βγάλει τα νερά του. Εγώ του έβαλα και λίγο νεράκι, αλλά ανέβηκα στην Ελένη για να πιούμε μαζί τσάι – μέχρι που μας μύρισε ότι “κάτι πρέπει να ψήνουν” και κατέβηκα για να βρω την κουζίνα μέσα στο νέφος…
Ευτυχώς το ψαράδικο στον Σταυρό της Αγίας Παρασκευής είναι ανοιχτό και Κυριακές και αργίες – με φρεσκότατο ό,τι έχουμε ψωνίσει μέχρι στιγμής.
Και ξαναπήρα χταπόδι (το προηγούμενο ήταν κατεψυγμένο).
Έχουμε και λέμε:
1 χταπόδι περίπου ένα κιλό. Το βράζουμε με ένα φύλλο δάφνης και 2 μπαχάρια, νεράκι. Μόλις πιει το νεράκι προσθέτουμε, μέχρι να γίνει το χταπόδι, εναλλάξ νερό /κρασί (ροζέ μου είχε περισσέψει, ροζέ έβαλα) – εντάξει το νερό πιο πολύ από το κρασί.
Κρατάμε το ζουμί από το χταπόδι που είναι ροζ-κόκκινο (χωρίς τη δάφνη και τα μπαχάρια). Κόβουμε το χταπόδι σε κομματάκια της αρεσκείας μας.
Σε μια κατσαρόλα τσιγαρίζουμε ένα πράσο (το λευκό μέρος) σε ροδέλες, μόλις γυαλίσει προσθέτουμε ένα κονκασέ λυωμένο στο multi (εκτός κι αν έχουμε φρέσκιες ντομάτες) και το ζουμί από το χταπόδι. Αφήνουμε λίγο να γίνουν τα πράσα, προσθέτουμε νεράκι και προσθέτουμε το ζυμαρικό – τριβελάκι ΜΙΣΚΟ έβαλα. Προσέχουμε να έχει αρκετό νερό και ανακατέβουμε σχεδόν συνέχεια, για να μην κολλήσει.
Στο τέλος προσθέτουμε τα κομματάκια χταποδιού και σερβίρουμε αμέσως. Πιπερι κατά βούληση, προτιμότερο στα πιάτα φρσκοτριμμένο.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Παρόλο που τρώγεται ευχάριστα από το ψυγείο, μια καλή παρέα μπορεί να το τσακίσει σε χρόνο dt, με το κατάλληλο κρασί: Είχαμε ΑΚΑΚΙΕΣ και ήταν εδώ η Ελένη (που έκανε και τον μπακαλιάρο), με τον Γιάννη και τον Ηλία, ο μπαμπάς, ο Σπύρος, η Εύη με τον Κύρο, η Μπέτυ. Καταλαβαίνετε…

Τα Δώρα

Προσοχή και στη συσκευασία

Η νονά μου ήταν (κατά τη μητέρα μου) σοφή γυναίκα. Ένα από τα θέματα που στο μυαλό μου έχει τη σφραγίδα της νονάς Έλλης είναι τα δώρα.
Μια από τις πιο αγαπημένες μου κούκλες (πολύ κουκλίτσα, καστανή με μπούκλες, El Greco) ήταν δικό της δώρο και την αποκαλούσα (πώς αλλιώς;) Έλλη.
Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι κανόνες για τα δώρα:
1. Εκφράζουν το δικό μας γούστο και όχι του παραλήπτη
2. Πρέπει να συμβαδίζουν με τις ανάγκες /τον τρόπο ζωής του παραλήπτη.
3. Δεν κάνουμε δύο δώρα, κάνουμε ένα. Το δεύτερο δώρο απλά φθηναίνει το πρώτο. Αν το δώρο που επιλέξατε δεν σας φαίνεται αρκετό, απλά επιλέξτε άλλο.
4. Με το χρηματικό ποσό που διαθέτουμε επιλέγουμε το προϊόν που είναι πιο ακριβό (ξεχωριστό) σε αυτά τα χρήματα. Εξηγούμαι: Αν έχουμε 1 ευρώ αγοράζουμε μια ακριβή (ξεχωριστή) τσίκλα και όχι ένα φθηνό στυλό.
5. Χρηματικό ποσό: Κι εγώ πιστεύω ότι είναι πιο σημαντικός ο χρόνος, η έμπνευση, η ιδέα που βάζουμε πίσω από ένα δώρο, παρά η αξία του στα χρήματα. Επειδή, όμως το δώρο είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, έχετε στο μυαλό σας και το πώς σκεφτεται ο παραλήπτης. Αν δίνει αξία στα χρήματα και σας έχει προσφέρει πάντα ακριβά δώρα, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να ανταπεξέλθετε.
6. Χρόνος: Κάποιο λατρεύουν τις εκπλήξεις, τα δώρα που έρχονται σε κάποια άσχετη στιγμή, επειδή κάτι σας ενέπνευσε, άλλοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι θα περάσουν η γιορτή ή τα γενέθλιά τους χωρίς δώρα. Καλό είναι να το γνωρίζουμε αυτό για τους φίλους μας.
Αυτά κορίτσια μου.
Για φέτος στη γιαγιά Χάρις και τον παππού Γιώργο δωρίσαμε κουραμπιέδες που είχαμε φτιάξει μαζί οι τρεις μας.

Δεν φτιάχνω pancakes χωρίς τη Χάρις

Η θαυματουργή λαβίδα

Πολλά πρωινά Κυριακής ξυπνάμε μετά από 8 ώρες ύπνο (επιτέλους) και είναι η ώρα των pancakes. Ξεκινήσαμε να τα φτιάχνουμε στο σπίτι της Ευκαλύπτων – πρώτη φορά ήταν στις 22/12/2007, επομένη του γάμου της Μεταξίας με το Χρήστο.  Τα κορίτσια τρελλαίνονται και είναι παράδοση να ανεβάζουν κάποια pancakes και στον Ηλία.

Μια κούπα (τουρλωτή) αλεύρι για όλες τις χρήσεις, μισό κουταλάκι μαγιά σε σκόνη, μια κούπα γάλα, λίγο αλάτι (στη μύτη του κουταλιού), ένα αυγό, 40 γρ βούτυρο λιωμένο (στο φούρνο μικροκυμάτων) – και λίγο για το τηγάνισμα.

Όλα στο multi, βουτυράκι στο τηγάνι και ρίχνω με ένα κουτάλι της σούπας. Αφήνω λίγη ώρα, γυρίζω, για να ψηθούν και από τις δυο πλευρές.
Κάθε φορά μας έβγαινε και ένα μικρούλι, για το οποίο τσακώνονταν τα κορίτσια, γι αυτό φτιάχνουμε τώρα τέσσερα – πέντε (ένα και για τη μαμά). Το πρόβλημα με τα μικρά pancakes είναι ότι δεν γυρίζονται εύκολα.

Τα τρώμε με μέλι (η Νίνα κι εγώ) ή μαρμελάδα (η Χάρις).

Για το γύρισμα: Έχω μια πολύ καλή λαβίδα από το ΙΚΕΑ που συστήνω ανεπιφύλακτα, με σιλικόνη στην άκρη.

Στην αρχή χτύπαγα τα υλικά στο χέρι και με συγκεκριμένη σειρά, με τη Χάρις όμως, επίσημη βοηθό στα pancakes, ανακαλύψαμε ότι δεν χρειάζεται, όταν της ζήτησα το εργαλείο που χτυπάμε τα υλικά (τον αυγοδάρτη) και εκείνη μου έφερε το multi.

Θα ήθελα να φάω pancakes σήμερα, αλλά δεν θέλω να φτιάξω pancakes χωρίς τη βοηθό μου, τη Χάρις. Και σήμερα είναι με τον μπαμπά. Καλημέρα, κορίτσια.

Οι κρέμες – by Nina

Είμαστε μπροστά στον καθρέφτη, στο μπάνιο μου. Τα κορίτσια ντυμένα, σχεδόν έτοιμα για το σχολείο, η Χάρις βουρτσίζει τα μαλλιά της, εγώ φοράω τους φακούς μου, η Νίνα περεργάζεται τις κρέμες μου

Μαμά, γιατί βάζεις κρέμες;

Ακουμπάω το πρόσωπό μου στο δικό της: Κοίτα το δέρμα σου στον καθρέφτη: Δεν είναι πολύ πιο όμορφο από το δικό μου; (έρχεται και η Χάρις και η απόφαση είναι καταπέλτης: Ναι, είναι)

Το δέρμα χαλάει με τα χρόνια, ασχημαίνει, περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, από τον ήλιο. Γι αυτό βάζω κρέμες, γιατί το δέρμα μου δεν έχει τόση δροσιά, τόσο νερό όσο το δικό σου.

Και γιατί χρειάζεσαι τόσες πολλές;

Γιατί τα μάτια χρειάζονται άλλη κρέμα, η επιδερμίδα είναι πιο ευαίσθητη – και βάζω αυτήν

Και το πρωί βάζω αυτήν, που περιέχει ένα υλικό για να προστατεύει από τον ήλιο. Και αυτή είναι για το βράδυ…

Κατάλαβα: Περιέχει ένα υλικό που μας προστατεύει από το φεγγάρι

Να προστυατεύετε το δέρμα σας από τον ήλιο. Κρέμες, καπέλα, ό,τι χρειαστεί. Και σας πάνε πολύ τα καπέλα. Και στις δυο. Φιλιά!

Κιμάς για μακαρόνια – χειμώνα καλοκαίρι

Υπάρχουν φαγητά καλοκαιρινά και φαγητά χεμωνιάτικα. Τα μακαρόνια με κιμά είναι απλά φαγητό αγαπημένο. Στο σπίτι μου, η μαμά μας τα έκανε ίδια χειμώνα – καλοκαίρι. Όμως και τα υλικά και οι ανάγκες είναι διαφορετικές τη μία εποχή από την άλλη.

Το καλοκαίρι λοιπόν, το μυρωδικό μου είναι πιπεριά, το χειμώνα είναι μπαχάρι και δάφνη.

Φτιάχνω ένα κιλό κιμά, χωρίζω τον μισό και τον φυλάω στην κατάψυξη, για επόμενη χρήση (το πιο εύκολο γεύμα για το σχολείο, μόνο με βράσιμο μακαρονιών το πρωί) ή παστίτσιο.

1 κιλό κιμά (μοσχαρίσιο, 10% λιπαρά), 2-3 κρεμμύδια μέτρια ψιλοκομμένα, 1,5 σφηνάκι λάδι, 800 γρ ντομάτα στον τρίφτη (το καλοκαίρι φρέσκια, το χειμώνα κονκασέ περασμένο στο μούλτι), αλάτι, πιπέρι. Αν το θέλετε πιο κόκκινο, προσθέστε λίγο πελτέ αραιωμένο σε νερό.

Το χειμώνα: 8 κόκκους μπαχάρι, 3 φύλλα δάφνης

Το καλοκαίρι: 1-2 πιπεριές πράσινες κομμένες σε ροδέλες – φτιάχνω μια συνεχόμενη “ταινία” κόβοντας την πιπεριά συνεχόμενα, για να μπορεί να αφαιρεθεί όλη μαζί – τα κορίτσια μου δεν θέλουν ούτε να τη βλέπουν.

Τσιγαρίζω το κρεμμύδι μέχρι να γίνει διάφανο. Προσθέτω τον κιμά και τον τσιγαρίζω επίσης, χωρίζοντας συνεχώς τους κόμπους του κιμά, μέχρι να γίνει όλος καφέ. Προσθέτω την ντομάτα, ανακατεύω και χαμηλώνω τη φωτιά. Προσθέτω 3-4 κουταλίτσες αλάτι. Προσθέτω το μυρωδικό, ανάλογα με χειμώνα /καλοκαίρι. Σιγοβράζω μέχρι να πιει τα νερά του. Πιπέρι στο τέλος, φρεσκοκομμένο.

Πολύ Κυριακάτικο φαγητό.

Ποιος, πώς και πότε

Στιχομυθεία μεταξύ Μάννας(Α) και Χάριτος (ετών 6,5) (Χ) πριν από λίγο καιρό, στο αυτοκίνητο, επιστρέφοντας από ψώνια

Χ: Μαμά, πώς φτιάχνονται τα τόσα αυτοκίνητα;

Α: Από σίδερο

Χ: Πώς τα φτιάχνουν έτσι το σίδερο;

Α: Λιώνουν το σίδερο και το βάζουν σε καλούπια, όπως φτιάχνουμε το κέηκ, που είναι υγρό, το βάζουμε στη φόρμα και όταν γίνεται έχει πάρει το σχήμα της φόρμας

Χ: Και πού το βρίσκουν τόσο σίδερο;

Α: Είναι μέσα στη γη, από εκεί το βγάζουν. Η γη είναι από χώμα, νερό, πετρώματα,

(Guest star, Νίνα:) Διαμάντια, άμμο

Α: Ναι, διαμάντια, πολλά μέταλλα, όπως είναι το σίδερο.

Χ: Μαμά, θέλω να μου πεις ποιος, πώς και πότε έβαλε το σίδερο μέσα στη γη. (Συντακτικό!!!!!!)

(Ευτυχώς φτάσαμε στο σπίτι και έπρεπε να ξεφορτώσουμε τα ψώνια) – μου θύμισε το αγαπημένο πείραγμα της μαμάς μου στον μπαμπά – που όποτε τον ρωτούσαμε κάτι που δεν ήξερε έλεγε: Άσε το παιδί να ρωτάει να μαθαίνει…

Έπρεπε να το γράψω σήμερα που το θυμήθηκα, γιατί σε λίγο θα χανόταν.

Λαβράκια με λεμόνι, κρεμμύδι, δάφνη και πάπρικα

Πάντα βαριόμουν τα ψάρια: Παιδί έτρωγα σχεδόν κάθε μέρα το καλοκαίρι ψαράκι που ψάρευε ο μπαμπάς, με αποτέλεσμα τέλος Αυγούστου να μας βγαίνει από τα αυτιά. Επίσης βαριόμουν να τα φάω γιατί καθαρίζεις μια ώρα για να φας δυο μπουκιές - (αυτό λύθηκε για κάποια χρόνια, καθώς ο αγαπημένος μου μού καθάριζε τα ψαράκια που έτρωγα – αλλά μετά;)

Για να μαγειρέψω δεν μπορούσα να διαλέξω φρέσκο, γιατί δεν γνωρίζω το άθλημα. Επίσης βαριόμουν να τα καθαρίζω, όχι τόσο γιατί σιχαίνομαι όπως άλλοι, όσο γιατί δεν μπορώ τη μυρωδιά στα χέρια μου μετά. Και βέβαια για τηγάνισμα ούτε λόγος μέσα στο σπίτι και τα ψητά ψάρια είναι μια τέχνη υψηλή που δεν τολμώ να ξεκινήσω να μαθαίνω

Αυτά λύθηκαν δια παντός, με τα Λαβράκια ιχθυοτροφείου (και την παρακάτω συνταγή):

1. Λίγα κόκκαλα, 2. Πάντα σε 2-3 μέρες από τη θάλασσα στο πιάτο μας 3. Καθαρισμένα από την καλή κυρία ή κύριο στο ψαράδικο ή το Super Market 4. Με μια συνταγή, που αν σας αποτύχει, καλύτερα αφήστε το το lotto – δεν το βλέπω.

4 λαβράκια θα φτάσουν για 4-6 άτομα, ανάλογα με το πόσο φαγανά είναι (και τα λαβράκια και τα άτομα)

Στρώνω κληματόφυλλα στον πάτο του ταψιού (σε βάζο από το Carrefour). Από πάνω πατατούλες σε φέτες (έτσι φτιάχνω ένα στρώμα για τα λαβράκια, να ξαπλώσουν και να ψηθούν, χωρίς να ακουμπάνε τον πάτο του ταψιού).

Ετοιμάζω τα λαβράκια: Αλατίζω. Πασπαλίζω τις κοιλίτσες τους με πάπρικα και βάζω 1-2 φέτες λεμόνι, 1-2 φύλλα δάφνης, ξερό κρεμμύδι σε φέτες. Ό,τι μου περισσέψει το στρώνω στο κρεβάτι των ψαριών και λίγο από πάνω. Πάπρικα και από πάνω (όχι να τα σκεπάζει, με το μαλακό)

Ψήνω στους 180 πάνω-κάτω, χαμηλά στον φούρνο για 30′, γυρίζω τα ψαράκια και ψήνω για άλλα  10-15 λεπτά.

Είναι μια συνταγή του Κώστα, του ιδιοκτήτη του σπιτιού που νοικιάζω – πρέπει να μπω τώρα στη Citibank να του πληρώσω (καθυστερημένα) το ενοίκιο. Τα κληματόφυλλα είναι προσθήκη της Ελένης.

7 χρόνια μανούλα

Χρόνια πολλά, Χαρισάκι μου! Σ αγαπώ και δεν πειράζει για τίποτα. Δεν ξέρω αν θα σε συμβουλέψω να γίνεις μάνα, αλλά εγώ είμαι σίγουρα πιο ευτυχισμένη και γεμάτη εξαιτίας σου.