Πάντα βαριόμουν τα ψάρια: Παιδί έτρωγα σχεδόν κάθε μέρα το καλοκαίρι ψαράκι που ψάρευε ο μπαμπάς, με αποτέλεσμα τέλος Αυγούστου να μας βγαίνει από τα αυτιά. Επίσης βαριόμουν να τα φάω γιατί καθαρίζεις μια ώρα για να φας δυο μπουκιές - (αυτό λύθηκε για κάποια χρόνια, καθώς ο αγαπημένος μου μού καθάριζε τα ψαράκια που έτρωγα – αλλά μετά;)
Για να μαγειρέψω δεν μπορούσα να διαλέξω φρέσκο, γιατί δεν γνωρίζω το άθλημα. Επίσης βαριόμουν να τα καθαρίζω, όχι τόσο γιατί σιχαίνομαι όπως άλλοι, όσο γιατί δεν μπορώ τη μυρωδιά στα χέρια μου μετά. Και βέβαια για τηγάνισμα ούτε λόγος μέσα στο σπίτι και τα ψητά ψάρια είναι μια τέχνη υψηλή που δεν τολμώ να ξεκινήσω να μαθαίνω
Αυτά λύθηκαν δια παντός, με τα Λαβράκια ιχθυοτροφείου (και την παρακάτω συνταγή):
1. Λίγα κόκκαλα, 2. Πάντα σε 2-3 μέρες από τη θάλασσα στο πιάτο μας 3. Καθαρισμένα από την καλή κυρία ή κύριο στο ψαράδικο ή το Super Market 4. Με μια συνταγή, που αν σας αποτύχει, καλύτερα αφήστε το το lotto – δεν το βλέπω.
4 λαβράκια θα φτάσουν για 4-6 άτομα, ανάλογα με το πόσο φαγανά είναι (και τα λαβράκια και τα άτομα)
Στρώνω κληματόφυλλα στον πάτο του ταψιού (σε βάζο από το Carrefour). Από πάνω πατατούλες σε φέτες (έτσι φτιάχνω ένα στρώμα για τα λαβράκια, να ξαπλώσουν και να ψηθούν, χωρίς να ακουμπάνε τον πάτο του ταψιού).
Ετοιμάζω τα λαβράκια: Αλατίζω. Πασπαλίζω τις κοιλίτσες τους με πάπρικα και βάζω 1-2 φέτες λεμόνι, 1-2 φύλλα δάφνης, ξερό κρεμμύδι σε φέτες. Ό,τι μου περισσέψει το στρώνω στο κρεβάτι των ψαριών και λίγο από πάνω. Πάπρικα και από πάνω (όχι να τα σκεπάζει, με το μαλακό)
Ψήνω στους 180 πάνω-κάτω, χαμηλά στον φούρνο για 30′, γυρίζω τα ψαράκια και ψήνω για άλλα 10-15 λεπτά.
Είναι μια συνταγή του Κώστα, του ιδιοκτήτη του σπιτιού που νοικιάζω – πρέπει να μπω τώρα στη Citibank να του πληρώσω (καθυστερημένα) το ενοίκιο. Τα κληματόφυλλα είναι προσθήκη της Ελένης.
