Εννιά μέρες απόλυτου τίποτα περάσαμε στην Σύρο. Εννιά ευλογημένες μέρες, χωρίς εφημερίδα, σχεδόν χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς πολλά – πολλά. Αποτοξίνωση.

Σαν να μη χρειάζονται πολλά, τελικά.

Με πήρε και τηλέφωνο, μου άφησε και μήνυμα στο κινητό (την περασμένη Πέμπτη, στις 11:00 το βράδυ), να της επιστρέψω τη ραπτομηχανή που της έκλεψα. Όταν βρέθηκε η ραπτομηχανή στην ντουλάπα, η θεία έπλασε μια ιστορία για να στηρίξει την κατηγορία της κλοπής: είχε δύο ραπτομηχανές.

Καμμιά λογική δεν μπορεί να σταθεί απέναντι σε κάποιον που σε έχει δει να κλέβεις τη ραπτομηχανή, που δεν το περίμενε από εσένα, να είσαι ψεύτρα και κλέφτρα, εσύ η αγαπημένη ανηψιά…

Αυτό κράτησε γύρω στις δυο εβδομάδες. Γιατί χθες το βράδυ η θεία είπε στην Εύη ότι δεν πειράζει, εντάξει, Η Άννα μπορεί να την κρατήσει τη ραπτομηχανή. Και όπως είπε και η Εύη Ιονέσκο – θεία Βούλα, σημειώσατε 2.

Και πάντα ήθελα μια ραπτομηχανή.

Προσοχή και στη συσκευασία

Η νονά μου ήταν (κατά τη μητέρα μου) σοφή γυναίκα. Ένα από τα θέματα που στο μυαλό μου έχει τη σφραγίδα της νονάς Έλλης είναι τα δώρα.
Μια από τις πιο αγαπημένες μου κούκλες (πολύ κουκλίτσα, καστανή με μπούκλες, El Greco) ήταν δικό της δώρο και την αποκαλούσα (πώς αλλιώς;) Έλλη.
Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι κανόνες για τα δώρα:
1. Εκφράζουν το δικό μας γούστο και όχι του παραλήπτη
2. Πρέπει να συμβαδίζουν με τις ανάγκες /τον τρόπο ζωής του παραλήπτη.
3. Δεν κάνουμε δύο δώρα, κάνουμε ένα. Το δεύτερο δώρο απλά φθηναίνει το πρώτο. Αν το δώρο που επιλέξατε δεν σας φαίνεται αρκετό, απλά επιλέξτε άλλο.
4. Με το χρηματικό ποσό που διαθέτουμε επιλέγουμε το προϊόν που είναι πιο ακριβό (ξεχωριστό) σε αυτά τα χρήματα. Εξηγούμαι: Αν έχουμε 1 ευρώ αγοράζουμε μια ακριβή (ξεχωριστή) τσίκλα και όχι ένα φθηνό στυλό.
5. Χρηματικό ποσό: Κι εγώ πιστεύω ότι είναι πιο σημαντικός ο χρόνος, η έμπνευση, η ιδέα που βάζουμε πίσω από ένα δώρο, παρά η αξία του στα χρήματα. Επειδή, όμως το δώρο είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, έχετε στο μυαλό σας και το πώς σκεφτεται ο παραλήπτης. Αν δίνει αξία στα χρήματα και σας έχει προσφέρει πάντα ακριβά δώρα, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να ανταπεξέλθετε.
6. Χρόνος: Κάποιο λατρεύουν τις εκπλήξεις, τα δώρα που έρχονται σε κάποια άσχετη στιγμή, επειδή κάτι σας ενέπνευσε, άλλοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι θα περάσουν η γιορτή ή τα γενέθλιά τους χωρίς δώρα. Καλό είναι να το γνωρίζουμε αυτό για τους φίλους μας.
Αυτά κορίτσια μου.
Για φέτος στη γιαγιά Χάρις και τον παππού Γιώργο δωρίσαμε κουραμπιέδες που είχαμε φτιάξει μαζί οι τρεις μας.

Η θαυματουργή λαβίδα

Πολλά πρωινά Κυριακής ξυπνάμε μετά από 8 ώρες ύπνο (επιτέλους) και είναι η ώρα των pancakes. Ξεκινήσαμε να τα φτιάχνουμε στο σπίτι της Ευκαλύπτων – πρώτη φορά ήταν στις 22/12/2007, επομένη του γάμου της Μεταξίας με το Χρήστο.  Τα κορίτσια τρελλαίνονται και είναι παράδοση να ανεβάζουν κάποια pancakes και στον Ηλία.

Μια κούπα (τουρλωτή) αλεύρι για όλες τις χρήσεις, μισό κουταλάκι μαγιά σε σκόνη, μια κούπα γάλα, λίγο αλάτι (στη μύτη του κουταλιού), ένα αυγό, 40 γρ βούτυρο λιωμένο (στο φούρνο μικροκυμάτων) – και λίγο για το τηγάνισμα.

Όλα στο multi, βουτυράκι στο τηγάνι και ρίχνω με ένα κουτάλι της σούπας. Αφήνω λίγη ώρα, γυρίζω, για να ψηθούν και από τις δυο πλευρές.
Κάθε φορά μας έβγαινε και ένα μικρούλι, για το οποίο τσακώνονταν τα κορίτσια, γι αυτό φτιάχνουμε τώρα τέσσερα – πέντε (ένα και για τη μαμά). Το πρόβλημα με τα μικρά pancakes είναι ότι δεν γυρίζονται εύκολα.

Τα τρώμε με μέλι (η Νίνα κι εγώ) ή μαρμελάδα (η Χάρις).

Για το γύρισμα: Έχω μια πολύ καλή λαβίδα από το ΙΚΕΑ που συστήνω ανεπιφύλακτα, με σιλικόνη στην άκρη.

Στην αρχή χτύπαγα τα υλικά στο χέρι και με συγκεκριμένη σειρά, με τη Χάρις όμως, επίσημη βοηθό στα pancakes, ανακαλύψαμε ότι δεν χρειάζεται, όταν της ζήτησα το εργαλείο που χτυπάμε τα υλικά (τον αυγοδάρτη) και εκείνη μου έφερε το multi.

Θα ήθελα να φάω pancakes σήμερα, αλλά δεν θέλω να φτιάξω pancakes χωρίς τη βοηθό μου, τη Χάρις. Και σήμερα είναι με τον μπαμπά. Καλημέρα, κορίτσια.

Μαμά, γιατί βάζεις κρέμες;

Ακουμπάω το πρόσωπό μου στο δικό της: Κοίτα το δέρμα σου στον καθρέφτη: Δεν είναι πολύ πιο όμορφο από το δικό μου; (έρχεται και η Χάρις και η απόφαση είναι καταπέλτης: Ναι, είναι)

Το δέρμα χαλάει με τα χρόνια, ασχημαίνει, περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, από τον ήλιο. Γι αυτό βάζω κρέμες, γιατί το δέρμα μου δεν έχει τόση δροσιά, τόσο νερό όσο το δικό σου.

Και γιατί χρειάζεσαι τόσες πολλές;

Γιατί τα μάτια χρειάζονται άλλη κρέμα, η επιδερμίδα είναι πιο ευαίσθητη – και βάζω αυτήν

Και το πρωί βάζω αυτήν, που περιέχει ένα υλικό για να προστατεύει από τον ήλιο. Και αυτή είναι για το βράδυ…

Κατάλαβα: Περιέχει ένα υλικό που μας προστατεύει από το φεγγάρι

Να προστυατεύετε το δέρμα σας από τον ήλιο. Κρέμες, καπέλα, ό,τι χρειαστεί. Και σας πάνε πολύ τα καπέλα. Και στις δυο. Φιλιά!

Το καλοκαίρι λοιπόν, το μυρωδικό μου είναι πιπεριά, το χειμώνα είναι μπαχάρι και δάφνη.

Φτιάχνω ένα κιλό κιμά, χωρίζω τον μισό και τον φυλάω στην κατάψυξη, για επόμενη χρήση (το πιο εύκολο γεύμα για το σχολείο, μόνο με βράσιμο μακαρονιών το πρωί) ή παστίτσιο.

1 κιλό κιμά (μοσχαρίσιο, 10% λιπαρά), 2-3 κρεμμύδια μέτρια ψιλοκομμένα, 1,5 σφηνάκι λάδι, 800 γρ ντομάτα στον τρίφτη (το καλοκαίρι φρέσκια, το χειμώνα κονκασέ περασμένο στο μούλτι), αλάτι, πιπέρι. Αν το θέλετε πιο κόκκινο, προσθέστε λίγο πελτέ αραιωμένο σε νερό.

Το χειμώνα: 8 κόκκους μπαχάρι, 3 φύλλα δάφνης

Το καλοκαίρι: 1-2 πιπεριές πράσινες κομμένες σε ροδέλες – φτιάχνω μια συνεχόμενη “ταινία” κόβοντας την πιπεριά συνεχόμενα, για να μπορεί να αφαιρεθεί όλη μαζί – τα κορίτσια μου δεν θέλουν ούτε να τη βλέπουν.

Τσιγαρίζω το κρεμμύδι μέχρι να γίνει διάφανο. Προσθέτω τον κιμά και τον τσιγαρίζω επίσης, χωρίζοντας συνεχώς τους κόμπους του κιμά, μέχρι να γίνει όλος καφέ. Προσθέτω την ντομάτα, ανακατεύω και χαμηλώνω τη φωτιά. Προσθέτω 3-4 κουταλίτσες αλάτι. Προσθέτω το μυρωδικό, ανάλογα με χειμώνα /καλοκαίρι. Σιγοβράζω μέχρι να πιει τα νερά του. Πιπέρι στο τέλος, φρεσκοκομμένο.

Πολύ Κυριακάτικο φαγητό.

Χ: Μαμά, πώς φτιάχνονται τα τόσα αυτοκίνητα;

Α: Από σίδερο

Χ: Πώς τα φτιάχνουν έτσι το σίδερο;

Α: Λιώνουν το σίδερο και το βάζουν σε καλούπια, όπως φτιάχνουμε το κέηκ, που είναι υγρό, το βάζουμε στη φόρμα και όταν γίνεται έχει πάρει το σχήμα της φόρμας

Χ: Και πού το βρίσκουν τόσο σίδερο;

Α: Είναι μέσα στη γη, από εκεί το βγάζουν. Η γη είναι από χώμα, νερό, πετρώματα,

(Guest star, Νίνα:) Διαμάντια, άμμο

Α: Ναι, διαμάντια, πολλά μέταλλα, όπως είναι το σίδερο.

Χ: Μαμά, θέλω να μου πεις ποιος, πώς και πότε έβαλε το σίδερο μέσα στη γη. (Συντακτικό!!!!!!)

(Ευτυχώς φτάσαμε στο σπίτι και έπρεπε να ξεφορτώσουμε τα ψώνια) – μου θύμισε το αγαπημένο πείραγμα της μαμάς μου στον μπαμπά – που όποτε τον ρωτούσαμε κάτι που δεν ήξερε έλεγε: Άσε το παιδί να ρωτάει να μαθαίνει…

Έπρεπε να το γράψω σήμερα που το θυμήθηκα, γιατί σε λίγο θα χανόταν.

Για να μαγειρέψω δεν μπορούσα να διαλέξω φρέσκο, γιατί δεν γνωρίζω το άθλημα. Επίσης βαριόμουν να τα καθαρίζω, όχι τόσο γιατί σιχαίνομαι όπως άλλοι, όσο γιατί δεν μπορώ τη μυρωδιά στα χέρια μου μετά. Και βέβαια για τηγάνισμα ούτε λόγος μέσα στο σπίτι και τα ψητά ψάρια είναι μια τέχνη υψηλή που δεν τολμώ να ξεκινήσω να μαθαίνω

Αυτά λύθηκαν δια παντός, με τα Λαβράκια ιχθυοτροφείου (και την παρακάτω συνταγή):

1. Λίγα κόκκαλα, 2. Πάντα σε 2-3 μέρες από τη θάλασσα στο πιάτο μας 3. Καθαρισμένα από την καλή κυρία ή κύριο στο ψαράδικο ή το Super Market 4. Με μια συνταγή, που αν σας αποτύχει, καλύτερα αφήστε το το lotto – δεν το βλέπω.

4 λαβράκια θα φτάσουν για 4-6 άτομα, ανάλογα με το πόσο φαγανά είναι (και τα λαβράκια και τα άτομα)

Στρώνω κληματόφυλλα στον πάτο του ταψιού (σε βάζο από το Carrefour). Από πάνω πατατούλες σε φέτες (έτσι φτιάχνω ένα στρώμα για τα λαβράκια, να ξαπλώσουν και να ψηθούν, χωρίς να ακουμπάνε τον πάτο του ταψιού).

Ετοιμάζω τα λαβράκια: Αλατίζω. Πασπαλίζω τις κοιλίτσες τους με πάπρικα και βάζω 1-2 φέτες λεμόνι, 1-2 φύλλα δάφνης, ξερό κρεμμύδι σε φέτες. Ό,τι μου περισσέψει το στρώνω στο κρεβάτι των ψαριών και λίγο από πάνω. Πάπρικα και από πάνω (όχι να τα σκεπάζει, με το μαλακό)

Ψήνω στους 180 πάνω-κάτω, χαμηλά στον φούρνο για 30′, γυρίζω τα ψαράκια και ψήνω για άλλα  10-15 λεπτά.

Είναι μια συνταγή του Κώστα, του ιδιοκτήτη του σπιτιού που νοικιάζω – πρέπει να μπω τώρα στη Citibank να του πληρώσω (καθυστερημένα) το ενοίκιο. Τα κληματόφυλλα είναι προσθήκη της Ελένης.